HISTORIA SZKOŁY PRZY ULICY LIMANOWSKIEGO 9,
OBECNIE GIMNAZJUM NR 2 IM. K. I. GAŁCZYŃSKIEGO
W STARGARDZIE SZCZECIŃSKIM
CZASY "NIEMIECKIE"
Budynek szkoły przy obecnej ulicy Limanowskiego 9, został oddany do użytku w roku 1896. Pełnił on wówczas funkcję powszechnej szkoły dla chłopców.
W wydanym w roku 1900 przewodniku po naszym mieście można przeczytać:
"Idąc dalej, ulicą Carlstrasse, do zbiegu z ulicą Schul-Strasse, utworzonej w 1896 roku (jej nazwa pochodzi od szkół wybudowanych na okolicznym wzgórzu), dochodzimy do zabudowanego podwórka szkolnego. Budynek szkoły jest jeszcze w stanie surowym. Poza pokojami konferencyjnymi i aulą, zawiera 14 pomieszczeń klasowych.
Ciągi komunikacyjne między dwoma piętrami to dwie klatki schodowe. Schody zostały wykonane z granitu. Korytarze wyłożone są płytkami Mettlacher. Sale lekcyjne zostały wyłożone prostym drewnianym parkietem. Ogrzewanie budynku zostało zapewnione poprzez system centralnego, niskociśnieniowego ogrzewania parowego.
Łączne koszty budowy obu szkół (męskiej i żeńskiej) oddanych do użytku 15.10.1896 roku wyniosły 106 000 marek"
Führer darch Stargard In Pomm. (1900), s. 71, w posiadaniu Muzeum Stargardzkiego.
Przez długi czas, nie wiadomo było, kto był autorem projektu i budowniczym obu obiektów szkolnych. Po przeprowadzeniu prac renowacyjnych na wieży stargardzkiej kolegiaty, historycy zdobyli szereg dokumentów, które od ponad 100 lat umieszczone były w kuli, znajdującej się pod krzyżem. Dokumenty te są obecnie w posiadaniu Muzeum w Stargardzie. W jednym z nich, stargardzki architekt, uczeń znanego architekta
Steinbachta z Malborka , Heinrch Deneke, napisał, iż obok renowacji fary miejskiej, budowy wierzy ciśnień oraz rzeźni miejskiej, wybudował budynki szkolne przy ulicy Carlstrasse.
W okresie I i II wojny światowej budynki szkolne zostały przekształcone w szpital wojenny dla jeńców wojennych (Kriegsgefangenleger). Obsługiwał on nie tylko stargardzki
Stalag II D, ale również inne, znajdujące się w Choszcznie i Dobiegniewie. Ogrodzony był drutem kolczastym i wieżyczkami, na których stali wartownicy, uzbrojeni w karabiny maszynowe.
"Szpital jeniecki w Stargardzie Szczecińskim był jednym z pierwszych, które zorganizowano bezpośrednio po zakończeniu wojny polsko-niemieckiej w 1939 r.- równocześnie z przybyciem jeńców do Hulagu L. Mieścił się, jako jedyny na obszarze II Okręgu Wojskowego, w murowanych budynkach szkolnych wraz z przyległym dziedzińcem, położonych w śródmieściu.
Komendantem szpitala był lekarz niemiecki w stopniu Stabsarzta (stopień kapitana w pionie medycyny wojskowej), któremu podlegał jeniecki personel lekarsko sanitarny. Początkowo funkcję lekarzy i sanitariuszy pełnili jeńcy polscy, jednakże od połowy 1940 r., w miarę napływu do obozów jeńców różnych narodowości, następowała częściowa wymiana obsługi. Odtąd w szpitalu pracowali również lekarze-jeńcy francuscy i jugosłowiańscy, przy czym Polacy zachowali przeważnie stanowiska ordynatorów poszczególnych oddziałów. "Umiędzynarodowienie" jenieckiej obsługi było zresztą zrozumiałe - choćby ze względów językowych. Równocześnie stwarzało dalszą płaszczyznę rozwijania solidarności jenieckiej, i to na bardzo ważnym odcinku.
Do szpitala w Stargardzie kierowano chorych z najbliżej położonych obozów, głównie z Oflagów II B Arnswalde i II C Dobiegniew oraz z miejscowego Stalagu II D i ze Stalagu II C przed przeniesieniem go do Greifswaldu - jak też z podległych im jenieckich grup roboczych.
Tutaj również działała komisja lekarska do spraw inwalidztwa, która przedkładała władzom niemieckim wnioski o zwolnienie z niewoli odpowiadających tej kwalifikacji jeńców-oficerów i szeregowych. Uznanych za inwalidów jeńców polskich kierowano następnie do obozu przejściowego w Ostrzeszowie koło Poznania (Stalag XXI A), skąd po załatwieniu ostatecznych formalności zwalniani byli do miejsc zamieszkania".
Gracjan Bojer-Fijałkowaki, Losy jeńców wojennych na Pomorzu Zachodnim...
Ważną rolę w obozach jenieckich pełnili tzw. starsi obozowi. Byli to oficerowie najstarsi stopniem, lub wiekiem, którzy reprezentowali jeńców w stosunku do władz obozowych. Do historii stalagu i szpitala przeszedł
pułk Ignacy Misiąg Który, w lazarecie przy ulicy Carlstrasse, zmarł, nie doczekawszy wyzwolenia.
CZASY "POLSKIE"
Po zdobyciu Stargardu w 1945 roku, budynki szkoły nadal pełniły funkcję szpitali polowych, tym razem jednak dla jeńców niemieckich.
W wyniku umów międzynarodowych Stargard, wraz z Pomorzem Zachodnim weszły w skład państwa polskiego. Przybywający na te ziemie osadnicy pragnęli kształcić swoje dzieci. Brakowało jednak wszystkiego. Zniszczone budynki i sprzęt szkolny, brak kadry, podręczników. Jednak powoli sytuacja zaczęła się normować.
Pierwszą szkołę, która otrzymała nr 1, otworzono w budynku przy ulicy Popiela już w 1945 roku. Szkołę Podstawową Nr 2 utworzono w następnym roku przy placu Majdanek. Jej pierwszym kierownikiem został mianowany p. Walerian Elster.
W roku 1949 podjęto decyzję o przeniesieniu SP 2 do budynku mieszczącego się przy ul. Limanowskiego 9. Niestety pomieszczenia nie były jeszcze przygotowane, dlatego lekcje odbywały się w budynku SP 3, znajdującym się w tym samym układzie architektonicznym (dawna niemiecka szkoła żeńska). Sytuacja powróciła do normy w styczniu 1950 roku, gdy oddano do użytku część pomieszczeń, zaś szkołę przemianowano na szkołę
Towarzystwa Przyjaciół Dzieci.
W roku 1959 kierownikiem szkoły został Ryszard Nowak. Pełnił swoją funkcją aż do roku 1975. To z jego inicjatywy szkole nadano imię
Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, oraz przekazano sztandar ufundowany przez Komitet Rodzicielski.
W październiku 1973 roku podjęto decyzję o utworzeniu w Polsce systemu 10-letniej szkoły podstawowej. W efekcie połączono obie bliźniacze szkoły(SP 2 i SP3) w jedną SP Nr3 im. K.I. Gałczyńskiego. Już po roku, okazało się, że koncepcja ta zupełnie się nie sprawdza. Ostatecznie rok szkolny 1981/82 rozpoczął się powrotem do starego podziału.
Nowe zmiany w systemie oświaty, które władze przeprowadziły w roku szkolnym 1999/2000, doprowadziły do przekształcenia SP Nr 2 w Zespół Szkół Publicznych Nr 2 a ostatecznie (od 1.09.2001) w Gimnazjum Nr 2.
Obecnie funkcję dyrektora szkoły pełni mgr Iwona Kuleszewicz.
Początek strony
